17
خردادPersian Moons Name
1401
36 بازدید

زندگی‌نامه اسکار نیمایر

 

اسکار نیمایر یک معمار مشهور برزیلی بود که به‌عنوان یکی از پیشگامان معماری مدرن شناخته می‌شود. او در طول 78 سال زندگی حرفه‌ای خود، نزدیک به 600 پروژه درخشان را در سراسر قاره آمریکا، اروپا و آفریقا به پایان رساند. او که در خانواده‌ای مرفه در ریودوژانیرو به دنیا آمد، معماری را در «مدرسه ملی هنرهای زیبا» ریو خواند و به‌عنوان کارآموز با معماران ارشد کارکرد. به‌عنوان یک کارآموز نقشه‌کش، او این فرصت را به دست آورد تا با معمار مشهور فرانسوی لوکوربوزیه، که در سال‌های آخر عمرش نیز با او همکاری کرد، کار کند. ارتباط حرفه‌ای او با مربی لوسیو کاستا سال‌ها ادامه داشت و برخی از برجسته‌ترین آثار معماری مدرن را به نمایش گذاشت. نیمایر به‌ویژه برای کارش در «مجموعه پامپولا» در بلو هوریزونته و شهر برنامه‌ریزی‌شده برازیلیا، پایتخت برزیل شناخته‌شده است. او از بتن مسلح برای ایجاد طرح های تخیلی استفاده کرد. معماری او اغلب به‌عنوان مجسمه غنایی نامیده می‌شود. دیدگاه‌های سیاسی چپ‌گرای او در دوران دیکتاتوری نظامی دست راستی برزیل در دهه‌های 1960 و 1970 مشکلاتی را برای حرفه‌اش ایجاد کرد. به گزارش بی‌بی‌سی، او یکی از مبتکرترین و جسورترین معماران زمان خود بود. او اولین معمار در جهان بود که مدرنیسم را با الهام از جذابیت منطقه‌ای تمرین کرد. نیمایر در سال 2012 در سن 104 سالگی درگذشت.
دوران کودکی و اوایل زندگی
نیمایر در 15 دسامبر 1907 در ریودوژانیرو متولد شد. او پنج خواهر و برادر داشت. پدربزرگش قاضی «دادگاه عالی» بود.
در اوایل کودکی با انگشتانش در هوا نقاشی می‌کشید. مادرش با مشاهده این موضوع، به‌محض اینکه او به‌اندازه کافی بزرگ شد که مداد را در دست بگیرد، به او داد. بنابراین، او از سنین پایین شروع به طراحی کرد. دوران کودکی و جوانی را بی‌دغدغه گذراند.
در سال 1928، نیمایر «مدرسه ابتدایی سانتو آنتونیو ماریا زاکاریا» را ترک کرد و به «Escola Nacional de Belas Artes» («مدرسه ملی هنرهای زیبا») در ریو پیوست و در سال 1934 مدرک کارشناسی خود را در معماری دریافت کرد. رئیس مدرسه، مدرنیست. لوسیو کوستا، معمار و شهر ساز، به مهارت‌های نیمایر جوان توجه کرد. بنابراین نیمایر خیلی قبل از فارغ‌التحصیلی (1932) به‌عنوان کارآموز برای کاستا شروع به کارکرد.
حرفه
در سال 1936، کاستا از وزیر آموزش وقت، گوستاوو کاپانما، مأموریتی دریافت کرد. او را ملزم به طراحی دفتر مرکزی «وزارت آموزش و بهداشت» در مرکز ریو کرد. نیمایر به‌عنوان شاگرد به تیم اضافه شد. لوکوربوزیه معمار فرانسوی معروف سوئیسی الاصل به‌عنوان مشاور برای این پروژه دعوت شد. نیمایر به‌عنوان طراح نقشه به او کمک کرد.
بعداً نیمایر کوربوزیه را متقاعد کرد که تغییراتی را ایجاد کند که برای شرایط برزیل مناسب‌تر است. به پیشنهاد او، «لوور» به پنجره‌های مقابل خورشید اضافه شد. یک کاشی‌کاری سنتی پرتغالی، “Azulejos” که دارای نقوش انتزاعی بود، در محوطه عمومی طبقه همکف نصب شد. پیش‌ازاین، سالن به‌عنوان یک ساختار جداگانه طراحی‌شده بود، اما نیمایر آن را در زیر بلوک اصلی قرارداد و ظاهری فشرده به آن بخشید. در سال 1939، کاستا نیمایر را به‌عنوان معمار اصلی پروژه انتخاب کرد. در سال 1945 تکمیل شد و به‌عنوان نمادی از مدرنیسم برزیل موردتوجه قرار گرفت. این آسمان‌خراش که با استفاده از مواد و تکنیک‌های محلی ساخته‌شده است، هنوز به‌عنوان «Palácio Gustavo Capanema» معروف است.
در سال‌های 1938-1939، نیمایر و کاستا در طراحی «پاویون برزیل» برای «نمایشگاه جهانی نیویورک» باهم همکاری کردند. این طرح باعث تحسین او شد. شهردار نیویورک، لا گاردیا، کلید شهر نیویورک را که افتخار بزرگی به شمار می‌رود، به وی اهدا کرد.
اولین کار مستقل نیمایر «پروژه پامپولا» در سال 1940 بود. شهردار وقت بلو هوریزونته (مرکز ایالت میناس گرایس)، جوسلینو کوبیچک، نیمایر را مأمور ساخت «مجموعه پامپولا» به‌عنوان حومه جدید شهرکرد. . او ساختمان‌های مختلفی ازجمله باشگاه قایق بادبانی، باشگاه گلف، کازینو، رستوران، سالن رقص و کلیسا را در اطراف یک دریاچه مصنوعی طراحی کرد. خلوت آخر هفته شهردار نیز در کنار دریاچه ساخته‌شده است.
فرم‌های متمایز جریان آزاد و خطوط منحنی نیمایر برای اولین بار در این پروژه آشکار شد. کلیسای سائو فرانسیسکو د آسیس، که بخشی از این مجموعه بود، بیشترین توجه را به خود جلب کرد. گفته می‌شود که خطوط منحنی آن «شبیه مسیر یک توپ پرتاب است». نمای کلیسا “Azulejos” و نقاشی‌های دیواری کاشی را نمایش می‌دهد. این اولین سازه مدرن فهرست شده برزیل شد. بااین‌حال، شکل غیرمتعارف آن نیز انتقاداتی را به دنبال داشت، به‌ویژه از سوی روحانیون کاتولیک رومی، که تا سال 1959 از تقدیس آن خودداری کردند. اسقف اعظم آنتونیو دوس سانتوس کابرال آن را “پناهگاه بمب شیطان، نامناسب برای مقاصد مذهبی” نامید.
کازینو این مجموعه سازه صدفی شکل چشمگیری از بتن و شیشه بود که با پس‌زمینه طبیعی ادغام می‌شد. سالن رقص دارای یک سایبان آزاد با خطوط برازنده بود. در سال 1946، قمار در برزیل غیرقانونی شد. بنابراین، کازینو به یک موزه هنر تبدیل شد. به گفته نیمایر، او با این پروژه برای اولین بار از سفتی خطوط و زوایای مستقیم جدا شد. او همیشه معتقد بود که جذب سازه‌های سفت‌وسخت نمی‌شود و در عوض به سمت «منحنی‌های روان و نفسانی» کشیده می‌شود که «در کوه‌های کشور من، در پیچ‌وخم رودخانه‌های آن، در امواج اقیانوس‌ها، و بر پیکر زن معشوق.»
در سال 1943، نمایشگاه «برزیل می‌سازد» در «موزه هنر مدرن» (MoMA)، نیویورک، او را از بین مخاطبان بین‌المللی به رسمیت شناخت. در سال 1946 به او پیشنهاد تدریس در دانشگاه ییل و در سال 1953 در دانشکده طراحی فارغ‌التحصیل هاروارد داده شد. بااین‌حال، به دلیل دیدگاه‌های سیاسی چپ خود، نتوانست ویزا بگیرد.
در سال 1947، نیمایر و لوکوربوزیه در میان گروه معمارانی قرار گرفتند که برای طراحی مجموعه «سازمان ملل متحد» در منهتن منصوب شدند. ترکیبی از ایده‌های آن‌ها به‌عنوان طرح نهایی تائید شد. بین سال‌های 1953 و 1966، او در ساختمان «کوپان آپارتمان» در سائوپائولو کارکرد که به یک نقطه عطف مهم شهر تبدیل شد. او در سال 1955 “MoMA” را در کاراکاس طراحی کرد.
هنگامی‌که کوبیچک در سال 1956 رئیس‌جمهور برزیل شد، نیمایر را مأمور طراحی شهر پایتخت برزیل، برازیلیا، در زمین ساوانای توسعه‌نیافته برزیل مرکزی کرد. به پیشنهاد نیمایر، مسابقه‌ای برای طرح جامع شهر اعلام شد که مربی او، برنامه‌ریز شهری کوستا برنده آن شد.
بین سال‌های 1956 و 1961، نیمایر در برازیلیا به‌عنوان معمار اصلی «NOVA-CAP»، یک مرجع ساختمانی دولتی، کارکرد. طرح‌های قابل‌توجه او در شهر جدید شامل «کلیسای جامع»، ساختمان «وزارت دادگستری»، «هتل کاخ برازیلیا»، «کاخ رئیس‌جمهور» و «نمایشگاه ریاست‌جمهوری» بود.
دیدنی‌ترین آن‌ها ساختار تاج مانند «کلیسای جامع» بود که در بالا باز می‌شد، به‌طوری‌که کلیسای اصلی پر از نور بود. مجموعه برج‌های دوقلوی دبیرخانه با سازه‌های کاسه‌ای شکل برای مجلس سنا و «مجلس نمایندگان» هارمونی سیالی ایجاد کرده است. آپارتمان‌های مسکونی روی پایه‌ها ساخته‌شده‌اند تا فضای سبز در زیر آن رشد کند. نیمایر به‌زودی به‌عنوان رئیس “کالج معماری دانشگاه برازیلیا” منصوب شد. طراحی برازیلیا نقطه تعیین‌کننده‌ای برای او بود.
نیمایر همچنین چندین خانه مسکونی ازجمله خانه پدرش در مندس (1949)، خانه نتو در ریو (1943-1949)، خانه گوستاوو کاپانما (1947)، خانه میراندا (1952) و خانه کاوانلا (1952) طراحی کرد. 1954.
نیمایر از دوران کودکی تحت تأثیر اصول کمونیستی بود. در دهه 1940، چندین زندانی سیاسی توسط دولت برزیل آزاد شدند. نیمایر طبقه اول دفتر خود را در اختیار این افراد قرارداد تا از آن به‌عنوان مقر «حزب کمونیست» استفاده شود. او در سال‌های 1992 تا 1996 رئیس «حزب کمونیست برزیل» (PCB) بود.
پس از کودتای 1964، برزیل توسط یک دیکتاتوری نظامی اداره می‌شد. نیمایر اغلب به دلیل ارتباطات کمونیستی خود مورد بازجویی قرار می‌گرفت. دفتر او موردحمله قرار گرفت و سلب شد. به‌زودی، تکالیف کاری او نیز به میزان قابل‌توجهی کاهش یافت. او برای یک مرکز تجاری در میامی گروه دریافت کرد اما به دلیل تنش‌های سیاسی از ویزا محروم شد.
نیمایر خیلی زود به اروپا نقل‌مکان کرد. در سال 1980، او دفتر مرکزی “حزب کمونیست” را در پاریس طراحی کرد و طرحی چشمگیر برای “خانه فرهنگ” در لو هاور، فرانسه (1982) ایجاد کرد. او دفتری را در پاریس افتتاح کرد و همچنین مبلمان آن را طراحی کرد که سپس توسط “Mobilier International” ساخته شد.
در اوایل دهه 1980، نیمایر به برزیل بازگشت و چندین مأموریت جدید دریافت کرد. او «موزه هنرهای معاصر» (1996) را ایجاد کرد، ساختاری نعلبکی شکل در نزدیکی خلیج گوانابارا در نیترو، نزدیک ریو. در سال 2002، او “موزه اسکار نیمایر” را در کوریتیبا، پارانا، برزیل ایجاد کرد. او همچنین “پانتئون” و “یادبود آمریکای لاتین” (1987) را ایجاد کرد.
نیمایر در طول کار طولانی خود جوایز و افتخارات بی‌شماری دریافت کرد. برخی از برجسته‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از “جایزه صلح لنین” (1963)، “جایزه معماری پریتزکر” (1988)، “جایزه هنرهای پرنس آستوریاس” (1989)، و “پریمیوم امپریال” انجمن هنر ژاپن. (2004).
زندگی شخصی
نیمایر در سال 1928 با آنیتا بالدو ازدواج کرد. این زوج یک دختر به نام آنا ماریا و چندین نوه داشتند. همسرش در سال 2004 در سن 93 سالگی درگذشت. در سال 2006 (درست قبل از تولد 99 سالگی خود)، او با منشی قدیمی خود، ورا لوسیا کابریرا، ازدواج کرد. دخترش چند ماه قبل از او در ژوئن 2012 درگذشت.
نیمایر به دلیل ایست قلبی تنفسی در 5 دسامبر 2012 در “بیمارستان ساماریتانو” ریودوژانیرو درگذشت.

 

 

پروژه های برجسته:

کنگره ملی برزیل

از دهه‌ی ۱۹۶۰ کنگره ملی برزیل جایگاه خودش را در برازیلیا پیدا کرد و مانند بیشتر ساختمان‌های دولتی شهر توسط اسکار نیمایر طراحی شده بود که از سبک معماری مدرن برزیل تبعیت می‌کرد.نیم کره سمت چپ جایگاه مجلس سنا و نیم کره سمت راست جایگاه مجلس نمایندگان است.به غیر از آنها دو برج اداری عمودی نیز وجود دارد.کنگره عمق کارکردی بیشتری نسبت به حجم آشکارش دارد و ساختمان‌های اطراف را به یکدیگر متصل می‌کند.ساختمان در وسط خیابان اصلی شهر برازیلیا واقع شده است بیشتر ساختمان‌های مهم دولتی و بناهای یادبود در این خیابان قرار داده شده‌اند.در مقابل آن زمین چمن بزرگی وجود دارد که تظاهرات آنجا شکل می‌گیرد.در پشت ساختمان میدان سه قدرت (Praca dos Tres Poderes) قرار دارد همانجایی که دفتر کار رییس جمهور (Palacio do Planalto) و دیوان عالی کشور ( Supremo Tribunal Federal) را می‌توان پیدا کرد.

کلیسای جامع برازیلیا

کلیسای جامع برازیلیا در سال ۱۹۵۸ در پایتخت تازه برزیل به وسیله اسکار نیمایر طراحی شده هست.ستون‌های این کلیسا به طوری طراحی شده‌اند که بیانگر دو دستی باشند که به سوی آسمان دراز شده‌اند.این کلیسا از ۱۶ ستون بتنی با وزن ۹۰ تن ساخته شده هست.بیرون کلیسا شبیه طرح مدور و ساختار آجدار هست.در طراحی این بنا از کلیسای متروپولیتن لیورپول الهام گرفته شده هست.این نوع طراحی اجازه می‌دهد تا نور داخل بنا به راحتی تامین شود.در ۳۱ می سال ۱۹۷۰ ساخت کلیسا به پایان رسید.بین جسم شفاف و جسمی که فقط نور را از خود عبور می‌دهد درجات گوناگونی از شفافیت وجود دارد.در کلیسای جامع برازیلیا که ساخته اسکار نیمایر هست بخش‌هایی که نور را از خود عبور می‌دهند از شیشه‌های دو لایه تشکیل شده‌اند و درست به اندازه‌ای نور از خود عبور می‌دهند که در داخل کلیسا محیطی با نور و گرمایی دلپذیر به وجود آید.کف کلیسا حدود ۴ متر زیر زمین قرار دارد و به این دلیل دیدن اطراف کلیسا امکان پذیر نیست.اما از طریق شیشه پنجره‌ها  که سطحی ناصاف و غیر صیقلی دارند می‌توان شکل تقریبی آسمان خراش‌هایی را که با فاصله نسبتا زیاد از کلیسا قرار دارند تشخیص داد.

منبع : thefamouspeople.com